این کتاب داستانی خیالی از محاکمه‌ی خدایان و پیامبران در دادگاهی است که شاکیان آن، بشریت هستند. هوشنگ معین‌زاده در این اثر با زبانی طنز و جسورانه، تناقضات ادیان را زیر سؤال می‌برد و معتقد است که رنج‌های بزرگ بشر ریشه در تعصبات مذهبی دارد. پیام نهایی کتاب، دعوت به خردگرایی و رها شدن از قید و بندهای فکری است که مانع آزادی انسان می‌شوند.