کتاب «صوفیگری» اثر احمد کسروی یکی از آثار انتقادی او دربارهٔ عرفان و تصوف در تاریخ ایران و اسلام است. کسروی در این کتاب تلاش می‌کند نشان دهد که صوفیگری، برخلاف تصویری که از آن به‌عنوان راهی معنوی و اخلاقی ارائه می‌شود، در عمل به انحراف فکری، خرافه‌گرایی و دور شدن جامعه از خرد و مسئولیت اجتماعی انجامیده است.