کتاب «صوفیگری» اثر احمد کسروی یکی از آثار انتقادی او دربارهٔ عرفان و تصوف در تاریخ ایران و اسلام است. کسروی در این کتاب تلاش می‌کند نشان دهد که صوفیگری، برخلاف تصویری که از آن به‌عنوان راهی معنوی و اخلاقی ارائه می‌شود، در عمل به انحراف فکری، خرافه‌گرایی و دور شدن جامعه از خرد و مسئولیت اجتماعی انجامیده است.

این کتاب به ما می‌آموزد که رفتار ما و طبیعت را نه از دید فرد، بلکه از دید بقا و گسترش ژن‌هایی ببینیم که در طول میلیون‌ها سال، ما را برای تحقق همین هدف ساخته‌اند.