این کتاب گزارشی عمیق و انسانی از محله‌ی «شهر نو» در تهرانِ قدیم است. محمود زند مقدم با ورود به دنیای زنان و ساکنان این محله، چهره‌ی عریان فقر، آسیب‌های اجتماعی و تنهایی را به تصویر می‌کشد. کتاب نشان می‌دهد که پشت دیوارهای آن محله، انسان‌هایی با آرزوهای بزرگ وجود داشتند که قربانیِ ساختار ناسالم جامعه و فقر فرهنگی و اقتصادی شده بودند.